…και να που τα πήραμε λοιπόν!!!Ορεινός τουρισμός σου λέει….! Εναλλακτικά πράγματα! Το σακίδιο στην πλάτη , (ενίοτε και στην πλάτη κάποιου φίλου αν δεν την παλεύουμε στην ανάβαση),δεύτερα ρούχα, πολλά νερά, κάτι σε αλμυρό, κάτι σε γλυκό, φακός(για να τρομάξουμε την αρκούδα!!!), καπέλο, αντηλιακό, φωτογραφική μηχανή και φύγαμεεε!! Σημείο εκκίνησης η δασική θέση Πριόνια… προσδεθήκαμε, πήραμε βαθειά ανάσα και ξεκινήσαμε. Οι λίγες σταγόνες βροχής δεν στάθηκαν ικανές να βγάλουν τα αδιάβροχα από τις τσάντες μας.. οι τόσοι ξένοι..τα τόσα παιδάκια και οι τόσοι ηλικιωμένοι..μόνο θάρρος μπορούσαν να σου δώσουν στην μαύρη σκέψη… «ΛΕΣ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ ΝΑ ΦΤΑΣΩ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ?» Αφού διανύουμε την πρώτη μιάμιση ώρα πεζοπορίας έχουμε πάνω κάτω όλοι αντιληφθεί τι μας περιμένει μέχρι να φτάσουμε στο πρώτο Καταφύγιο όπου και θα διανυκτερεύαμε..! Έχουν περάσει οι πρώτες τρεις ώρες ανάβασης ,ευτυχώς για όλους σε σκιερά μονοπάτια… τα πόδια μας έχουν αρχίσει να παραπονιούνται διότι οι ανηφόρες είναι ατελείωτες… και τόσο μα τόσο κουραστικές..!Συναντάμε κόσμο που κατεβαίνει το βουνό και συνομιλούμε μαζί τους με μια περίεργη οικειότητα η οποία για έναν επίσης περίεργο λόγο μας δημιουργεί μια αίσθηση ασφάλειας εκεί στην μέση του πουθενά ..όπου και βρισκόμασταν! στις 4 ώρες πεζοπορίας… μας είναι δύσκολο να κάνουμε πάνω από 20 δρασκελιές συνεχόμενες… έχουν ανέβει τα ντεσιμπέλ στις ανάσες μας φανερά… έχουμε αναρωτηθεί άπειρες φορές… πότε θα φτάσουμε επιτέλους… ώσπου μας ενημερώνουν άλλοι περιπατητές πως μας απέμεινε το πολύ μια ώρα για το καταφύγιο..Και κάπως έτσι πήραμε θάρρος και τα δώσαμε όλα στην τελική ευθεία η οποία κατά τα άλλα μόνο ξεκούραστη δεν ήταν… λίγη βλάστηση , ήλιος, λίγα χιονάκια και να επιτέλους …τα κάγκελα του ¨ρέφιουτζ¨ (πως φαίνεται η συναναστροφή μας με ξένους βρε αδελφέ!!??). Επιτέλους φτάσαμε…. το καταφύγιο ήταν ζεστό… από κάθε άποψη! Ζεστές μακαρονάδες , ζεστοί άνθρωποι …άλλοι άνθρωποι…! Διαφορετικοί από αυτούς που συναντάς στα μπαράκια και που μόνη τους έννοια είναι πώς να φορέσουν το φιρμάτο πουκάμισο και τι σφηνάκι θα κεράσουν στην απέναντι τύπισσα με την τρέσα στο μαλλί και την ψεύτικη βλεφαρίδα προκειμένου να μάθουν το όνομα της και να την κάνουν φίλη στο face book..! Ας μην ξεφεύγω όμως του θέματος… στα 2.100 μέτρα λοιπόν πάνω από την θάλασσα και η θέα να ξεπερνά κάθε προσδοκία… στον παράδεισο! Χωρίς κινητά, χωρίς ιντερνέτ… μακριά από όλα και με την τύχη να παρακολουθήσουμε τον μαραθώνιο του Ολύμπου από κοντά και το πέρασμα του Έλληνα δεύτερου νικητή, Θεοδωρακόπουλου Δημήτρη, από το καταφύγιο μας. Καθόλη την διάρκεια της ανάβασης παραλληλιζόταν μέσα μου αυτή η προσπάθεια με κάθε προσπάθεια που κάνουμε στην ζωή προκειμένου να φτάσουμε σε έναν στόχο… είτε κουραστείς ,είτε λιγοψυχήσεις, είτε αγχωθείς…… μπορείς ! Εξάλλου αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας… θα πας εκεί που κοιτάς..!
Σύνταξη: Τσαάκι
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου